|
یه یاد تشنگان کربلا اونا تشنه ی آب بودن و من تشنه ییییییییییییییییییییی معرفت تشنه ی اشک تشنه ی صوتی که اشکمونو در بیاره تشنه ی یک یا حسین(ع) همه میگن غم بده ولی من تشنه ی غمم تشنه ی غم حسین(ع) تشنه ی صوت روضه خونای حسین(ع) تشنه ی شب سوووووووووووووووووووووووووووم شب خانومم اربابم جونننننننننننننننم رقیه ی بنت الحسین(ع) تشنه ی شب هفتم شب لالایی خوندن تشنه ی شب نهم شب سقای دشت کربلا تشنه ی همه شب ها تشنه ی غم حسین(ع) نمیخواستم این حرف ها رو بزنم اومده بودم این شعرو براتون بنویسم ولی دله دیگه به حرف بیفته آدمو شهره ی شهر میکنه دعا کنید آدم بشم زان يار دلنوازم شكري است با شكايت بيمزد بود و منت هر خدمتي كه كردم رندان تشنه لب را آبي نميدهد كس در زلف چون كمندش اي دل مپيچ كانجا چشمت بغمزه ما را خون خورد و ميپسندي در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود اي آفتاب خوبان ميجوشد اندرونم اين راه را نهايت صورت كجا توان بست هر چند بردي آبم روي از درت نتابم عشقت رسد بفرياد ار خود بسان حافظ + نوشته شده در پنجشنبه نهم آبان 1387 18:59 توسط مجنون الحسین علیرضا و تشنه ی بادیه |
|